Parzystokopytane

U przedstawicieli tego gatunku ciężar ciała opiera się na trzecim i czwartym palcu każdej nogi, zakończonych kopytami czyli inaczej mówiąc racicami. Rozwój tej grupy przebiegał równolegle do rozwoju nieparzystokopytnych. Szczególnie korzystne okazało się połączenie zdolności do szybkiego biegu, uzyskane w skutek wydłużenia kończyny oraz zwiększenie przyczepności do podłoża przez rozdzielenie końca stopy na dwie współzależnie pracujące racice. Niektóre parzystokopytne potrafią się wspaniale wspinać po stromych zboczach. Nie potrafi tego żaden przedstawiciel parzystokopytnych. Racice czwartego i trzeciego palca muszą się względem siebie nieco przesuwać, mogą mieć również od spodu elastyczne zgrubienia na przykład u kozic. Cechy te okazały się mieć znacznie większą wartość przystosowawczą niż pojedyncze kopyto u nieparzystokopytnych. Przed parzystokopytnymi stanęły dzięki temu otworem różnorodne środowiska. Osiągnęły więc bez porównania większe zróżnicowanie gatunkowe od nieparzystokopytnych.